در این مطلب به مکانیزم و شیوه برگزاری انتخابات مقدماتی در آمریکا پرداخته و در عین حال از نقش هیات‌های نمایندگی در انتخاب نامزدهای نهایی دو حزب دموکرات و جمهوریخواه رونمایی می‌شود.

در دهه‌های اخیر، نامزدهای ریاست‌جمهوری دو حزب اصلی سیاسی ایالات متحده در انتخابات مقدماتی و انجمن‌های حزبی که در زمستان و بهار و قبل از انتخابات ریاست‌جمهوری اتفاق می‌افتد، مشخص می‌شوند. به‌طور رسمی نامزدها تنها پس از رای‌گیری که توسط نمایندگان حزب دموکرات یا حزب جمهوریخواه انجام می‌شود، نماینده انتخاباتی حزب خود شده و می‌توانند برای انتخابات ریاست‌جمهوری اواخر تابستان ثبت‌نام کنند. این نمایندگان قرار است راهنمایی برای رای‌دهندگانی شوند که مشخص‌کننده آرا‌ در طول انتخابات مقدماتی و انجمن‌های حزبی می‌باشند، بنابراین قوانین هر حزبی این اجازه را می‌دهد تا در صورتی که نامزدی نتوانست اکثریت آرا‌ را در اولین رای‌گیری به دست آورد چندین مرحله انتخابات برگزار شود یا از طریق مذاکرات درون‌حزبی این انتخاب صورت گیرد. اما از سال 1976 هیچ مجمع حزبی غالبی برای احراز نماینده خود به مذاکره درون‌گروهی نپرداخته است.
با توجه به رقابت تنگاتنگ جمهوریخواهان و دموکرات‌ها در انتخابات مقدماتی، برای مدتی بسیاری از تحلیلگران بر این باور بودند که یکی از طرفین در رقابت حزبی سال 2008 این کار را انجام خواهد داد. روند نامزدی در حزب دموکرات فرآیند پیچیده‌تری را دنبال می‌‌کرد، به این دلیل که قوانین آن حزب اجازه می‌داد سیستم ‌متناسب‌تری از رای‌گیری نمایندگان ایجاد شود و هیات‌های ویژه به وجود آیند. این هیات‌های ویژه، متشکل از نمایندگان منتخب هر ایالت در کنگره بودند که هیچ تعهدی به نامزد خاصی نداشتند. در هر دو حزب سیستم نمایندگی به منظور اطمینان از وفاداری حزبی، محبوب‌ترین فرد را که بهترین نامزد رقابتی برای انتخابات اصلی نیز باشد انتخاب می‌کرد. اما حتی برای کسانی که از نزدیک رقابت انتخاباتی ایالات متحده را دنبال می‌کنند، نقش نمایندگان در انتخاب کاندیدای حزب می‌تواند مساله‌ای مبهم باشد.

نمایندگی چیست؟
نمایندگان افرادی هستند که قبل از انتخابات ریاست‌جمهوری برای نمایندگی مجمع حزبی ایالت خود انتخاب می‌شوند. قوانینی که برای انتخاب این نمایندگان وجود دارد و توسط هر حزب دیکته می‌شود مبهم است و خط‌مشی‌های متفاوتی نیز نه‌تنها به‌وسیله حزب، بلکه توسط ایالت و گاهی هم از ناحیه حوزه انتخاباتی به وجود می‌آید. برای مثال اگر ایالتی سابقه‌ای در خصوص حمایت از حزبی ‌داشته باشد، آن حزب نمایندگان بیشتری را به‌عنوان حق امتیاز به آن ایالت اعطا می‌کند. در سایر موارد نمایندگان به سادگی و بر‌اساس کسب درصد آرا‌، که در هیات انتخاباتی به دست می‌آید، به یک ایالت اختصاص داده می‌شوند.
در هر دو مجمع، نمایندگان باید به نفع یک نامزد، رای‌خود را اعلام کنند. اگر جمع آرا به اکثریت قاطع نرسید، آنها باید رای گیری را تا زمانی که به رای اکثریت برسند ادامه دهند. نورمن اورنشتاین، کارشناس سیاست ایالات متحده در موسسه اندیشکده امریکن اینترپرایز می‌گوید: «در طول فرآیند انتخابات اولیه، هر حزب کاندیدای خود را انتخاب می‌کند که این انتخاب با انتخاب کاندیدا توسط مردم تفاوت دارد.» وی اضافه می‌کند، هدف از این کار محدود‌کردن تعداد نمایندگان معرفی‌شده توسط هر حزب است که شانس بالایی برای پیروزی دارند.» او می‌گوید، این تنها در حد یک نظریه است و همیشه نمی‌توان به آن جامه عمل پوشاند. آخرین مجمع حزبی که از طریق مذاکرات درون‌حزبی کاندیدای خود را انتخاب کردند به سال 1976 باز‌می‌گردد که جمهوریخواهان جرالد فورد را به جای رونالد ریگان انتخاب کردند. در جبهه دموکرات‌ها، آخرین باری که نمایندگان با رقابت کاندیداها مواجه شدند مربوط به سال 1960 بود، زمانی که جان اف کندی ‌روبه‌روی لیندون جانسون و آدلی استیونسون قرار گرفت.
مردیت مک‌گی، مدیر سیاسی مرکز کمپین حقوقی، سازمانی مستقل مستقر در واشنگتن، می‌گوید سیستم نمایندگی بسیار پیچیده است، به این دلیل که در بیشتر انتخابات، احزاب ملی عقب‌نشینی کرده و به قوانین و سیستم درونی‌شان نگاه می‌کنند و تلاش می‌کنند تا عقاید خود را طوری تنظیم کنند که به نفع حزب خودشان باشد.


نمایندگان چه‌کسانی هستند؟
آنتونی کورادو، استاد دانشگاه کالبی مین می‌گوید: «نمایندگان اغلب فعالان سیاسی هر حزب، رهبران سیاسی محلی یا از طرفداران قبلی نامزدها هستند.» کورادو می‌گوید: کمپین‌های انتخاباتی ریاست‌جمهوری اغلب از اعضا‌ی هیات‌مدیره ایالت یا از نماینده دولت محلی یا سناتور یک ایالت حمایت می‌کنند تا به‌عنوان نماینده آنها تعیین شود. علت امر این است که این افراد کمک می‌کنند تا آنها حوزه‌های سیاسی خودشان را به همراه بیاورند یا برای آنها اسم و رسمی به همراه بیاورند.» ‌
کورادو ادامه می‌دهد: «نمایندگان همچنین می‌توانند اعضای کمیته راهبردی یک کمپین باشند.» کورادو ادامه می‌دهد: «در بعضی موارد، در صورت انتخاب‌شدن به‌عنوان نماینده یک حزب امتیازی برای اعضایی در نظر گرفته می‌شود که برای مدت طولانی عضو فعال سازمان حزبی محلی خود بوده‌اند و خدمات‌ زیادی را انجام داده‌اند. فهرست نهایی نمایندگان و وابستگی کمپینی آنها در معرض عموم قرار می‌گیرد‌ و به‌عنوان سابقه‌ای از آرا‌ در مجمع نگهداری می‌شود.» تاد دیواین، متخصص استراتژی جنگی حزب دموکرات می‌گوید: «کمپین‌های فردی که دارای کاندیدا هستند حق مخالفت دارند. به این معنا که آنها می‌توانند نماینده خاصی را در کمپین خود رد کنند.» دیواین می‌گوید: «کمپین‌ها به دنبال این هستند تا اطمینان حاصل کنند که نمایندگان در حقیقت طرفداران متعصبی باشند که از کاندیدای خاصی حمایت کنند.»

هیات ویژه چیست؟
اورنشتاین می‌گوید: «حزب دموکرات هیات‌های ویژه‌ای دارد که شامل مقامات رسمی منتخب از قبیل اعضای کنگره و مقامات حزب هستند. در مجمع حزب دموکرات، این هیات‌های ویژه بیست درصد از مجموع نمایندگان هستند که به صورت غیر متعهد و بدون وابستگی به کاندیدایی کار می‌کنند. به عبارت دیگر آنها می‌توانند از هر شخصی که می‌خواهند حمایت کنند.»
در سال 1984 روند نام‌نویسی حزب دموکرات برای
در بر‌گرفتن هیات‌های ویژه تغییر کرد. در آن سال والتر ماندیل، معاون رئیس‌جمهور سابق با حمایت حزبی قوی موفق به کسب نامزدی حزب دموکرات شد. برخی از کارشناسان می‌گویند تزلزل کاندیدای حزب دموکرات جورج مک‌گاورن در سال 1972 و شکست وی در مقابل ریچارد نیکسون باعث‌ تحت تاثیر قرار گرفتن هیات ویژه حزب در معرفی نماینده شد. مک‌گی می‌گوید: «این دیدگاه وجود داشت که حزب دموکرات به اجتماعات محلی اجازه قدرتمند شدن داده بود تا جایی که در بسیاری از موارد فردی که کارش گرفتن رای دموکرات‌ها بود از روند رای‌گیری محو شود.»

چگونه حزب جمهوریخواه نماینده خود را
انتخاب می‌کند؟
به گفته سی ان ان، به‌طور کلی، در ماه سپتامبر‌ حدود 2380 نماینده در مجمع ملی حزب جمهوریخواه در ایالت مینه سوتا شرکت خواهند کرد. اکثر آنها به کاندیدایی که پیروز ایالت آنها شده است، متعهد می‌شوند. برای پیروزی در نامزدی حزبی، هر کاندیدا باید حداقل رای 1191 نماینده مجمع را از آن خود کند. سناتور مک‌کین که در مارس 2008 توانست حد نصاب آرا‌ را به دست آورد، به‌عنوان نامزد حزب جمهوریخواه انتخاب شد.قوانین حزب جمهوریخواه برای انتخاب این نمایندگان در هر ایالتی با ایالت دیگر متفاوت است. در برخی ایالت‌ها، بخشی از نمایندگان به هر حوزه اختصاص داده می‌شوند، در حالی که در برخی دیگر، کل ایالت مجاز به انتخاب تعداد معینی از نمایندگان است. هر ایالت ‌10‌نماینده به صورت کلی و سه نماینده حوزه انتخاباتی برای هر کرسی نمایندگی آن ایالت در مجلس انتخاب می‌کند. هر ایالت همچنین حق امتیاز نمایندگان را می‌تواند به خود اختصاص دهد، در صورتی که یک کاندیدای جمهوریخواه در آخرین انتخابات ریاست‌جمهوری بتواند آرا‌ی ایالتی را به دست آورد یا اینکه ‌آن ایالت، جمهوریخواهان را برای کنگره، فرمانداری و یا اکثریت قانونی ایالت انتخاب کند. حزب جمهوریخواه تمایل دارد‌ تا بخش بزرگی از سیستم را در اختیار برنده قرار دهد، این بدان معنی است که هر کاندیدایی که موفق به کسب ‌آرای ایالتی شود تمام کرسی‌های نمایندگی ‌آن ایالت را نیز به دست خواهد گرفت. اورنشتاین می‌گوید: «تعداد ایالت‌هایی با رای حداکثری بسیار است‌ اما تعدادی از ایالت‌ها مهم و قابل توجه با تاثیر‌گذاری بالا مانند کالیفرنیا وجود دارند که متناسب هم باشند.» مک گی می‌گوید که در یک سیستم متناسب در ایالتی مانند کالیفرنیا، ‌اگر نسبت ‌آرا ٤٩ به ٥١ باشد، هر دو کاندیدا ممکن است با همان تعداد از نمایندگان تا پایان ادامه دهند. ایالت‌هایی که سیستم متناسب را به کار بسته‌اند نمایندگان را به صورت متناسب با درصد ‌آرای کسب‌شده آن کاندیدا در انتخابات مقدماتی به کاندیداها اختصاص می‌دهند.‌

چگونه حزب دموکرات نماینده انتخاب می‌کند؟
هشتاد درصد از ٤١١٩ نماینده‌ای که به مجمع ملی دموکرات می‌رسند، از پیش به کاندیدای خاصی در انتخابات مقدماتی و انجمن‌های حزبی متعهد می‌شوند. تعداد نمایندگان مورد نیاز برای پیروزی نامزدی دموکرات‌ها در چنین شرایطی در آمریکا ٢١١٨ نماینده است. سیستم حزب دموکرات برای اینکه متناسب باشد طراحی شده‌، که توانسته منجر به انتخاب باراک اوباما (نماینده ایلینویز) و هیلاری کلینتون (نماینده نیویورک) شود که بر‌اساس گفته پیتر بینارد، عضو ارشد سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا «باتعداد اعضای تقریبا مشابه» شده است. ‌حتی روش انجام آن هم تمایل به انتخاب تناسبی دارد و منجر به برابری می‌شود، به این معنا که سقف تعداد نمایندگانی که شما نیاز دارید بسیار پایین است.‌ هر نامزد دموکرات که کسب‌کننده حداقل ١٥‌درصد آرا برای انتخابات مقدماتی و انجمن‌های حزبی باشد برای تعداد متناسب از نمایندگان در ایالت مورد نظر محق است. در ایالاتی مانند ایلینویز، اوهایو، پنسیلوانیا‌ و نیویورک، فرآیند انتخاب نماینده دموکرات بر‌اساس فرآیند انتخابات مقدماتی است. استراتژیست دموکرات‌ها دیواین می‌گوید: «مردم در واقع مانند یک نماینده در رقابت شرکت می‌کنند، اگر نماینده آنها بتواند در انتخابات پیروز شود، آنها می‌توانند خود را پیروز انتخابات به‌عنوان نماینده‌ای بر‌اساس آرای خود بدانند که در انتخابات مقدماتی موفق به اخذ آن شده‌اند.» عموما سازمان‌های سیاسی محلی، روی نمایندگان بالقوه احتمالی تصمیم می‌گیرند، اگر چه اینکه آیا این تصمیم به وسیله سطح شهرستان‌ها، حوزه‌ و ایالت ‌یا سطح مراحل انتخابات گرفته شود از ایالتی تا ایالت دیگر متفاوت است. برخی ایالات، مانند نیوهمپشایر انجمن حزبی پیش از انتخابات مقدماتی به وسیله مردمی ‌که از کاندیدای خاصی حمایت می‌کنند به وجود می‌آید. شرکت‌کنندگان در انجمن حزبی از میان نمایندگانی که تعیین شده‌اند، انتخاب می‌کنند و به کاندیدای مربوطه متعهد می‌شوند. دیواین می‌گوید: «بگذارید اینگونه بگوییم که حوزه انتخاباتی‌ای با شش نماینده وجود داشت که طرف اوباما توانست بر سه نماینده پیروز شود و طرف کلینتون بر سه نماینده دیگر پیروز شد.» انتخاب در انجمن حزبی اولیه ترتیبی را برای نمایندگان از اول تا ششم تعیین می‌کند. افرادی که اول، دوم و سوم را برای هر کاندیدا مشخص کردند نمایندگان خواهند بود. ایالات دیگر سیستم انجمن حزبی مشابهی دارند، اما به جای اینکه انجمن حزبی را تا انتخاب نمایندگان قبل از انتخابات مقدماتی ‌به تعویق بیندازند آن را به بعد از آن موکول می‌کنند. در این موارد، طرفداران انجمن حزبی اکنون می‌دانند که به هر کاندیدا چند نماینده اعطا خواهد شد و می‌توانند از میان آنها نمایندگانی را برای شرکت در مجمع انتخاب کنند. در ایالات دیگر با سیستم انجمن حزبی، مانند آیووا، طرفداران انجمن حزبی نمایندگانی را از حوزه‌های جداگانه‌ای برای شرکت در مجمع شهرستان‌ها انتخاب می‌کنند. سپس، نمایندگان مجمع شهرستان‌ها نمایندگانی را برای مجمع انجمن حزبی ایالت انتخاب می‌کنند. در نهایت، این انجمن‌های حزبی نمایندگانی را برای مجمع ملی دموکرات‌ها انتخاب می‌کنند. دیواین می‌گوید: «و آنها در طول خطوطی بر‌اساس اولویت کاندیدا تقسیم بندی می‌شوند. زمانی که ما در نهایت به مرحله آخر این فرآیند می‌رسیم، نمایندگان باقیمانده، نمایندگان مجمع ملی را انتخاب خواهند کرد.»

برسر نمایندگان دموکرات از فلوریدا تا میشیگان
چه خواهد آمد؟
ایالات فلوریدا و میشیگان زمان انتخابات‌های مقدماتی خود را برخلاف خواسته کمیته ملی دموکراتیک به زمانی نزدیک‌تر به فصل رقابت انتخاباتی انتقال دادند. تنها کمیته ملی دموکراتیک در برخی از ایالت‌ها مجاز به نگه داشتن زمان انتخابات مقدماتی و انجمن حزبی قبل از آنچه معروف به سه‌شنبه فوق‌العاده در پنجم فوریه است است. فقط ایالت‌های سنتی مانند آیوو او نیوهمپشایر‌ و برخی از ایالات‌‌ با اجازه مخصوص از کمیته ملی دموکرات‌ها، مانند کارولینای جنوبی و نوادا می‌توانند انتخابات مقدماتی و انجمن حزبی را تا قبل از سه‌شنبه فوق‌العاده نگه دارند. در تنبیه فلوریدا و میشیگان به خاطر تخطی کردن از قوانین حزب، کمیته ملی دموکرات‌ها می‌گوید که نمایندگان آنها بر کرسی مجمع ملی دموکرات‌ها تکیه نخواهند زد. سناتور هیلاری کلینتون (نماینده نیو‌یورک) توانست در هر دو ایالت میشیگان و فلوریدا پیروز شود، اگر چه هیچ‌کدام از کاندیداهای دموکرات‌ها در این ایالت‌ها به رقابت نپرداختند. کلینتون به رقابت پرداخت تا مجوز شرکت نمایندگان این ایالت‌ها را در مجمع به وجود آورد. کلینتون پس از پیروزی‌اش در رقابت انتخاباتی در ایالت فلوریدا، در سخنرانی‌اش این وعده را داد که برای انجام هر کاری در مورد «حصول اطمینان از اینکه نه تنها نمایندگان دموکرات فلوریدا بر کرسی‌های مجمع تکیه خواهند زد بلکه فلوریدا پیروز شونده حزب دموکرات در سال ٢٠٠٨ باشد» از تمام توان خود بهره جوید. در می ‌سال ٢٠٠٨، کمیته آیین‌نامه و قوانین حزب دموکراتیک رای به تکیه زدن تمام ١٢٨ عضو نمایندگان میشیگان بر کرسی‌های مجمع داد، اما هر نماینده فقط حق نیم رای را داشت. کمیته آیین نامه و قوانین حزب دموکراتیک همچنین تصمیم بر تقسیم نمایندگان به نسبت ٦٩ به ٥٩ به نفع کلینتون گرفت. به عبارت دیگر، همه ٢١١ نماینده فلوریدا توانستند بر کرسی‌های کمیته ملی دموکراتیک تکیه بزنند اما تنها با نیم رای برای هر نماینده.

نقش آرا‌ی مستقل چیست؟
به دلیل اینکه رای‌دهندگان مستقل به هیچ حزبی وابسته نیستند، نمی‌توانند به‌عنوان یک گروه نمایندگانی داشته باشند یا ملاقات‌ها و مجامع نامزدی انتخابات ملی را داشته باشند. بینارت، عضو شورای روابط خارجی می‌گوید با این وجود، بیش از نیمی‌ از ایالات مقدمات سه‌شنبه فوق‌العاده را بنا می‌نهند تا رای‌دهندگانی که به هیچ حزبی وابسته نیستند اجازه مشارکت یابند. برخی ایالات مجوز تغییر وابستگی حزبی را تا روز قبل از انتخابات به رای‌دهندگان می‌دهند، بنابراین رای‌دهندگان می‌توانند در صورت حمایت شدن کاندیدای مورد‌نظرشان توسط یکی از دو حزب، دموکرات یا جمهوریخواه را انتخاب کنند. در جای دیگر، رای‌دهندگان می‌توانند هر کاندیدایی را صرف‌نظر از وابستگی حزبی که مد نظر دارند انتخاب کنند. با این حال، در مجموع ١٨ ایالت از سراسر کشور اجازه رای به رای‌دهندگان مستقل را در دور مقدماتی انتخابات نمی‌دهند. رای‌دهندگان مستقل می‌توانند نقش بسیاری مهمی ‌را در ایالاتی مانند نیو‌همپشایر ایفا کنند‌؛ جایی که تعداد بسیاری از رای‌دهندگان به‌عنوان رای‌دهندگان مستقل ثبت‌نام کرده‌اند‌ و همچنین در کارولینای جنوبی، جایی که ٣٩ درصد از آرای رای‌دهندگان مستقل به سناتور جان مک‌کین تعلق یافت. ران پل و اوباما نیز در طول این رقابت‌ها توانسته‌اند پایه‌ای از حمایت را از سوی اینگونه رای‌دهندگان دریافت کنند. احزاب ثالثی چون حزب سبز، می‌توانند نمایندگان خود را از مجامع خود انتخاب کنند. اما از آنجا که کاندیداهای این احزاب ثالث به ندرت درصد بالایی از آرای انتخابات مقدماتی را به دست می‌آورند، کاندیداها و نمایندگانشان از اقبال ملی کمتری در مقایسه با کاندیداهای دموکرات و جمهوریخواه برخوردارند. برای سال‌ها، در انتخابات مقدماتی حزب و انجمن‌های حزبی نامزدهای موفقی انتخاب شدند و مجامع در اولین رای‌گیری کاندیداهای ریاست‌جمهوری را مشخص کردند. اما در مواقعی که روند انتخابات مقدماتی به صورت رقابتی انجام می‌شد، نمایندگان در هر مجمع با مشکل بیشتری در رسیدن به رای اکثریت در پشتیبانی از هر کاندیدا روبه‌رو می‌شدند. در این شرایط روند میانجی‌گری از طریق چندین رای‌گیری اتفاق می‌افتاد. بنابراین روند قراردادی میانجی گری از سال 1952، همان زمانی که آدلی استیونسون در نامزدی حزب دموکرات پیروز شد، دیگر در هیچ گروهی اتفاق نیفتاد. پیتر بینارت می‌گوید: «هیات‌های ویژه حزب دموکرات در این بخش قرار دارند تا بتوانند تا حدی از این قرارداد میانجی‌گر جلوگیری نمایند. هیات‌های ویژه می‌توانند رای کاندیدایی را بالا نگه دارند تا از وقوع این بن‌بست جلوگیری نمایند. به نظر می‌رسد که هیچ حزبی از این قرارداد میانجی‌گر استقبال نمی‌کند، به‌عنوان مثال اوباما و مک‌کین هر دو قادر بودند تا با حداقل تعداد نماینده مورد نیاز به نامزدی قاطع حزب خود دست پیدا کنند.»
منبع: نیویورک‌تایمز