اوباما با توافق هسته ای ایران و ارائه آن به سازمان ملل با بی اعتنایی صریح به کنگره سابقه بدی در تاریخ بر جای گذاشت.

واشنگتن پست نوشت: اوباما با توافق هسته ای ایران و ارائه آن به سازمان ملل با بی اعتنایی صریح به کنگره سابقه بدی در تاریخ بر جای گذاشت.

روزنامه واشنگتن پست در اینترنت امروز در مقاله ای به قلم جرج ویل نوشت: درست دو روز بعد از اعلام توافق هسته ای با ایران هفتادمین سالگرد اولین انفجار هسته ای در شانزده ژوئیه هزار و نهصد و چهل و پنج در نزدیکی آلاموگوردو در ایالت نیومکزیکو بود. سالگرد اولین آزمایش هسته ای آمریکا این حقیقت را برجسته ساخت که توافق هسته ای ایران تلاشی برای جلوگیری از گسترش این فناوری است که قدمت آن به هفت دهه قبل باز می گردد.
فناوری تسلیحات هسته ای از آن زمان بطور چمشگیری پیچیده تر شده است اما نه آنقدر که کشورهای برخوردار از پول و عزم لازم نتوانند بر آن مسلط شوند یا آن را بدست آورند. عزم ایران احتمالا با ماجراجویی آمریکا از جمله در عراق و لیبی مرتبط است که خطرات نداشتن تسلیحات هسته ای را آشکار ساخت.
منتقدانی که فکر می کنند امکان تشدید تحریم ها وجود دارد و عزم ایران را در هم خواهد شکست، باید به این سوال پاسخ دهند که آیا هرگز تحریم ها توانسته است یک ملت بزرگ را به تسلیم کردن چیزی که منفعت ملی حیاتی خود می داند، وادار سازد؟
اما منتقدان صراحتا بر دو مسئله تاکید داشته اند: اول اینکه، در توافق حاصل کلا هدف اولیه اوباما برای برچیدن زیرساختار برنامه تسلیحات هسته ای ایران نادیده گرفته می شود. دوم آنکه،‌ دولت اوباما در حالیکه موضع ملایم تری در قبال ایران اتخاذ کرده ،‌ با شهروندان خود صداقت کمتری داشته است. مثلا جان کری وزیر خارجه هرگز در پی اعمال بازرسی های «در هر زمان و مکان» نبود. اما در ششم آوریل بن رودز معاون مشاور امنیت ملی اوباما گفت که این توافقنامه بازرسی ها «در هر زمان و مکان» را شامل خواهد شد. وندی شرمن مذاکره کننده آمریکا به روشنی طرح این مسئله را یک لفاظی معمول بر شمرد و رد کرد.
راستی آزمایی ها به توانایی های اطلاعاتی آمریکا بستگی دارد که در سال دو هزار و سه (در تشخیص برخورداری فرضی ایران از تسلیحات کشتار جمعی)، در سال هزار و نهصد و شصت و هشت (در مورد تهاجم تِت در ویتنام شمالی) و در سال هزار و نهصد و چهل و یک (در مورد پیرل هاربور) با شکست مواجه شد.
به گفته روئل ماکر گِرچت در مقاله ای با عنوان «چطور مطلع خواهیم شد؟ قصور اطلاعاتی بعدی در خصوص ایران» (که در بیست و هفتم ژوئیه در ویکلی استاندارد منتشر شد)، سیا سابقه تقریبا کاملی از قصور در پیش بینی حرکت کشورهای خارجی به سمت هسته ای شدن دارد.
شرط بندی دولت اوباما این است که رژیم ایران با نارضایتی های داخلی متزلزل خواهد شد. میانگین سن در ایران بیست نه و نیم سال است(در آمریکا سی وهفت و نیم و در اتحادیه اروپا چهل و دو و نیم سال)، بیش از شصت درصد دانشجویان دانشگاههای ایران و تقریبا هفتاد درصد دانشجویان پزشکی در واقع زن اند. طغیان یک واقعیت است.
فناوریهای امروزی کشورها از جمله ایران را نسبت به نفوذ خارجی آسیب پذیر می سازد. خودکفایی فکری غیرممکن است. بهترین چیزی که می توان درباره توافق ایران گفت این است که بنحوی با طولانی کردن مسیر ایران به سمت بمب فرصت لازم را برای تحول سازنده در ایران فراهم می سازد. گرچه این مسئله ای نیست که بتوان به آن چندان امید بست، به همان اندازه واقعیت داردکه جاه طلبی های هسته ای ایران ظاهرا غیرقابل مذاکره است.
بهترین دلیل برای رد این توافقنامه واکنش انتقادی از سابقه دیرینه اوباما در بی اعتنایی صریح به کنگره است. توافقنامه ایران باید یک پیمان باشد، نباید در ابتدای امر با توهین حساب شده به کنگره به سازمان ملل ارائه می شد. اوباما با اطلاع کمی که از تاریخ دارد، سابقه بدی بر جای گذاشت.