اکنون این پرسش مطرح است که آیا رهبران عرب نیز مانند برخی از مقام‌های اروپا تصاویر پیکر کودکان سوری را دیدند و گریه کردند و آیا اصلا در چشم آنها اشکی وجود دارد.؟

روزنامه «رای الیوم» با انتقاد از بی‌توجهی سران عرب به رنج آوارگان سوری، نوشت: اکنون این پرسش مطرح است که آیا رهبران عرب نیز مانند برخی از مقام‌های اروپا تصاویر پیکر کودکان سوری را دیدند و گریه کردند و آیا اصلا در چشم آنها اشکی وجود دارد.؟

«عبدالباری عطوان» سردبیر،روزنامه نگار و تحلیلگر سیاسی ارشد فلسطینی الاصل ساکن لندن در واکنش به پخش تصاویر آیلان کردی، کودک سه ساله سوری که پیکر بی جانش در یکی از سواحل ترکیه افتاده بود، نوشت: تقریبا همه ما تصاویر پیکر مطهر آیلان را درسواحل دریای بدروم ترکیه که روی صورت افتاده بود دیدیم. این تصاویر دقیقا مانند تصاویر «حنظله» فلسطینی در نقاشی‌های هنرمند شهید «ناجی علی» بود. (حنظله کودک ده ساله فلسطینی و شخصیت نقاشی‌ها و کارتونی ناجی علی کاریکاتوریست فلسطینی است که او را به عنوان نماد مصور مردم فلسطین همواره پشت به بیننده و با دستان قلاب شده در پشت ترسیم کرده‌ است.)

مسئله‌ای که برای همه ما بهت آور و شوکه کننده بود اشک های وزیر امور خارجه سوئد بود.

تصاویر، به ویژه اگر مربوط به کودکان باشد، چه بسا مسیر تاریخ را عوض کند و در یادها ماندگار می‌شود، به ویژه اینکه عکس آیلان مانند عکس دختر بچه نه ساله ویتنامی است که سال 1972 بر اثر بمب‌های وحشتناک آمریکا سرآسیمه و بدون لباس در خیابان‌ها به شدت در حال گریه بود و نیز تصاویر آیلان یادآور تصاویر محمد الدره شهید فلسطینی بود که سپتامبر سال دو هزار برای فرار از حملات اسرائیلی‌ها به نوار غزه به آغوش پدر پناه برد و در همانجا نیز هدف تیر اسرائیلی ها قرار گرفت و شهید شد.

یکی از خوانندگان روزنامه «گاردین» انگلیس در پیامی نوشت: «پس از مشاهده پیکر آیلان از انگلیسی بودن خودم شرم می‌کنم.» زیرا دیوید کامرون، نخست وزیر انگلیس، درهای این کشور را به روی آوارگان سوری بست و فقط به چند هزار نفر اجازه ورود به این کشور نداد. آنها که این گونه می‌گویند، ما که در واقع بازماندگان قربانیان سوری هستیم و پنج سال است که شاهد تکرار این تراژدی هستیم چه باید بگوییم؟

سردبیر روزنامه رای الیوم در ادامه به سکوت سران رژیم های عربی پرداخت و نوشت: نمی‌دانم که سران عرب ما، به ویژه آنهایی که در این جنگ دست دارند و به آتش این جنگ دامن می‌زنند که سبب گرفته شدن جان انسان‌های بیشتر در سوریه یا اطراف آن می‌شود آیا این تصاویر را دیدند و اگر دیدند احساس و واکنش آنها چه بود؟ آیا آنها نیز مانند وزیر امور خارجه سوئد و بسیاری از ما بر این تصاویر اشک ریختند و آیا اصلا در حدقه چشم آنها اشکی وجود دارد؟

زمانی که می‌شنویم برخی از تحلیلگران عرب اقدام دولت‌هایشان را در بستن درهای کشورشان به روی آوارگان سوری توجیه می کنند و می‌گویند اتحادیه عرب باید برای بررسی حال آنها تشکیل جلسه دهد احساس درد می‌کنیم و این درد زمانی اندوهناک می‌شود که نبیل العربی دبیر کل اتحادیه عرب اعلام می کند مشکل سوری‌ها بیشتر از توان و حجم اتحادیه عرب است. اما این پرسش مطرح است که چرا زمانی که این اتحادیه عضویت سوریه را به تعلیق در آورد و دست به دامن شورای امنیت شد تا قطعنامه دخالت نظامی در لیبی را صادر کند اعلام نکرد که مشکل سوریه بیش از حجم و توان آن است؟

واقعا این دردآور است زیرا زمانی که سوریه سال های دو هزار و هفت و دو هزار و هشت بیش از دو میلیون عراقی را که به علت انفجار خودروهای بمب گذاری شده بدن هایشان هر روز در حال تکه تکه شدن بود پذیرفت از اتحادیه عرب درخواست برگزاری جلسه نکرد. صدها هزار نفر از سوری ها برای ورود به اردن و لبنان نیز نیازی به تشکیل جلسه اتحادیه عرب ندیدند.

این درد زمانی تشدید می شود که می شنویم کشورهای عربی به ویژه عربستان سعودی برای التیام بخشیدن به درد آوارگان فلسطینی در الزعتری فقط به دادن صندوق خرما و پتو به آنها روی می آورد تا به اقدام خود در جلوگیری از ورود آوارگان به خاک خود سرپوش بگذارد.