آمدن ترامپ اثر تعیین‌کنندگی اصلی را بر نوع انتخاب مردم ندارد، در انتخابات ریاست‌جمهوری سال 96 هر نامزدی که مدل مبتنی‌بر واقعیت‌ها را برای رسیدن به توسعه اقتصادی ارائه دهد دست بالا را خواهد داشت

ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا شد، با این اتفاق یک احساس نگرانی در اردوگاه اصلاحات احساس می‌شود چرا که اصلاح‌طلبان به تنش‌زدایی میان تهران و واشنگتن امیدوار بودند اما امیدهای خود را امروز از دست رفته می‌بینند، از طرفی منتقدان دولت شاهدی قوی برای ادعاهای خود پیدا کردند و قطعا با اعتماد به نفس بیشتر در نقد نگاه دولت آقای روحانی گام‌هایی را به پیش برخواهند داشت، به نظر شما از این پس معادلات سیاست داخلی ایران چه شکل و آرایشی پیدا می‌کند؟
هم اصلاح‌طلبان و هم دلواپسان کمی صبر کنند. آقای ترامپ در فضا حرف‌هایی زد، مهم آن است که آیا روی زمین می‌تواند این حرف‌ها را تکرار کند؟ من معتقدم روی زمین قاعده با آنچه آقای ترامپ وعده می‌داد کاملا متفاوت است چون معادلات و عوامل و فاکتورهایش فرق می‌کند. زمانی در انتخابات آقای ترامپ شعارهایی می‌داد اما وقتی پیروز انتخابات لقب گرفت شاهد آن است که در خیابان‌های آمریکا تظاهراتی علیه او برپا می‌شود، بنابراین خارج از آمریکا را کاری نداریم که آنجا هم صحبت‌ها و مواضعی در اعتراض به روی کارآمدن ترامپ در آمریکا مطرح شد، امروز در خود آمریکا ترامپ با چالش جدی مواجه است. وقتی مجموع شرایط را می‌بینم هم به دلواپسان و هم به اصلاح‌طلبان می‌گویم تنها پیامی‌که آمدن ترامپ دارد این است که آهنگ فروپاشی آمریکا تندتر شد چون آمریکایی‌هایی بودند که حتی ترامپ را قبول نداشتند اما به خاطر لجاجت با سیاست‌های نظام حاکم بر آمریکا به او رای دادند. این نشانه یک تغییر جدی داخل آمریکا خواهد بود که پیش‌بینی فروپاشی است. یعنی آمریکا نیز به یک سری از کشورها تجزیه شود تا هر کشوری در جغرافیای خودش تلاش و فعالیت کند بنابراین قطعا آمدن ترامپ نمی‌تواند بر معادلات سیاست داخلی ایران تاثیر بگذارد. چیدمان رفتار سیاست داخلی جمهوری اسلامی ایران را در سطح کلان احزاب تنظیم نمی‌کنند، بلکه فرمایشات و رهنمودهای مقام معظم رهبری، مصوبات شورای عالی امنیت ملی و مجلس شورای اسلامی در این حوزه نقش تعیین‌کنندگی دارند و هیچ کدام آنها از گفتمان توخالی ترامپ متاثر نمی‌شوند. تکرار می‌کنم هم دلواپسان و هم اصلاح‌طلبان باید صبر کنند تا پای آقای ترامپ به کاخ‌سفید برسد چون وقتی مسائل و مشکلات سر او بریزد، دیگر مثل نطق‌های انتخاباتی نمی‌تواند موضع بگیرد و برای تصمیم‌گیری درباره موضوعات مختلف مستأصل خواهد شد، چون هر تصمیم اشتباهی هزینه‌های هنگفتی را به او تحمیل می‌کند. در چنین مواقعی ما مطمئن خواهیم بود که شرایط میدان را می‌توانیم به نفع خودمان تغییر دهیم.
به نظر شما آقای روحانی که سال 92 گفت باید برویم با کدخدا توافق کنیم، از این به بعد چه رویکردی را دنبال کند؟
به نظرم به کارگیری چنین تعبیری اشتباهی مطرح شد. بیان این ادبیات از سوی بزرگان ما شاید مقداری ناپخته بود چون در صحنه عمل ثابت شد کدخدای واقعی اراده‌ها و قدرت مقاومت مردم است و ایران کدخدای معنوی جهان اسلام است، بنابراین آن حرف درستی نبود. ما در اقتصاد مقاومتی و در سیاست‌های جهادی‌مان روی اقتدار ملی و قدرت نرم خود 37 سال ایستادیم و در آینده هم همین راه را دنبال خواهیم کرد.
آیا از این به بعد آقای روحانی بیشتر رویکرد مقاومت را در دستورکار خود قرار خواهد داد؟
من با آقای روحانی ارتباطی ندارم که بگویم چه رویه‌ای را پیش خواهد گرفت.
شما در دوره‌ای که نماینده مجلس بودید خیلی در موضوع برجام با آقای ظریف نشست داشتید...
آن یک موضوع تخصصی خاص بود. اگر یک رویکرد جدیدی داشته باشیم مثل همین اتفاقی که در منطقه در حال انجام است، موثر خواهد بود. امروز یک همگرایی را بین حوزه‌های مقاومتی و کشورهایی همچون سوریه، عراق، لبنان، یمن، چین و روسیه که انگیزه مقاومت دارند شاهد هستیم، بنابراین می‌توانیم به‌عنوان یک قدرت بزرگ جهانی عرض اندام کنیم، یعنی هر جا مقاومتی است ما نقش‌آفرین باشیم و هر جا دفاع از حق مظلوم و تقابل با ظلم باشد، حضورمان به‌عنوان نقش اول احساس شودو می‌توانیم حرف‌مان را به کرسی بنشانیم.
درباره نوع موضع‌گیری نامزدها در انتخابات ریاست‌جمهوری سال 96 دو دیدگاه وجود دارد؛ یک دیدگاه به استفاده از تجارب گذاشته تاکید می‌کند و معتقد است «همان طور که در دولت اول بوش رویکرد منطقی ایران مانع تمرکز آمریکا روی ایران شد بهتر است دولت آینده هم در اختیار کسی قرار بگیرد براساس پشتوانه‌های عقلانی پیش رود و از سایر ظرفیت‌ها برای توسعه خود استفاده کند. در این صورت ترامپ ایران را مساله و موضوع اصلی نمی‌بیند بلکه وقت خود را صرف اولویت‌های اساسی داخل آمریکا یا دیگر موضوعات در حوزه سیاست خارجی می‌کند.» در مقابل دیدگاه دلواپسان است که می‌گویند: «حتما باید رئیس‌جمهوری با ادبیات مقتدرانه روی کار بیاید تا ادبیات استکبارستیزی برجسته شود و قدرت تقابل کلامی ‌بین او و ترامپ برای جامعه مشهود باشد»، نظر شما چیست؟
ما باید اقتدار را از درون کشور خود به نمایش بگذاریم. هر کسی در ایران مسئولیت ریاست قوه مجریه را به عهده می‌گیرد باید استکبارستیز باشد. اگر مردم چنین خصیصه‌ای را در یک نامزد ریاست‌جمهوری نبینند مطمئنا به او رای نمی‌دهد پس چنین ویژگی جزو پیش‌فرض و مبانی قرار دارد. ما ضمن حفظ مبانی باید به کسی رای دهیم که دارای یک اندیشه اساسی برای حل مشکلات اقتصادی کشور باشد و تیم اجرایی هماهنگی نیز او را همراهی کنند تا این اندیشه را در مقام عمل به اجرا درآورند. لزومی ‌ندارد که روی شاخص و معیار ترامپ بخواهیم رئیس‌جمهور انتخاب کنیم. ترامپ مطمئنا در حل مشکلات اقتصادی و سیاسی داخل آمریکا با چالش‌های جدی مواجه خواهد شد چه رسد به اینکه بخواهد مشکلات دیگر نقاط دنیا همچون خاورمیانه را حل کند.
برخی می‌گویند احمدی‌نژاد که آمد می‌توانست خیلی منطقی جلو برود، یعنی در عین حفظ استکبارستیزی، رویکردهای منطقی را برای توسعه کشور پیش می‌گرفت اما شروع به سردادن شعارهایی کرد که اولویت‌های ما نبود و همین مساله به ضرر ما تمام شد. رئیس‌جمهور بعدی در مواجهه با ترامپ باید چه کار کند؟
اولویت ما اقتدار داخلی است. اگر ما در داخل کشور اقتدار فرهنگی، سیاسی و اقتصادی داشته باشیم، در دنیا می‌توانیم مقتدرانه جلو برویم. عربستان امروز اقتدار اقتصادی دارد که می‌تواند جلوی دهن سازمان ملل را در مقابل این همه جنایت‌هایی که انجام می‌دهد ببندد و حتی مسئول دفاع از حقوق بشر در سازمان ملل شود. معتقدم ما اول باید اقتدار داخلی را بر پایه اقتصاد، فرهنگ، امنیت و دیگر مولفه‌ها داشته باشیم، آن وقت در دنیا می‌توانیم محکم حرف خود را به کرسی بنشانیم.
یک حرف کنایه‌ای مطرح می‌شود و آن اینکه در مدت حضور جان کری در وزارت‌خارجه آمریکا، او بیشترین دیدار را با ظریف داشت. به نظر شما در دوره ترامپ روابط وزارت‌خارجه آمریکا با وزارت‌خارجه ایران چگونه خواهد بود؟
اوایل وزارت‌خارجه‌های دو کشور از هم دور می‌شوند، مگر اینکه آمریکایی‌ها به یک سری واقعیت‌ها برسند.
آقای ترامپ در اولین نطق خود پس از پیروزی گفت ما با هر کشوری که با ما کنار بیاید کنار می‌آییم، آیا به واقعیت‌هایی رسیده است که این طور سخن گفت؟
همین جمله چقدر با نطق‌های انتخاباتی او فرق دارد. پس باید صبر کرد تا پاهای ترامپ به واشنگتن برسد.
سال 92 شاهد بودیم که سیاست خارجی موضوع اصلی انتخابات ریاست‌جمهوری در ایران شد، به‌نظر شما سال 96 همچنان سیاست خارجی اولویت قرار می‌گیرد یا جای خود را به موضوع دیگری می‌دهد؟
ما باید دنبال اقتدار اقتصادی باشیم. مشکل اقتصادی کشور حل شود مشکلات اجتماعی همچون بیکاری، طلاق، اعتیاد و سرقت نیز کم می‌شود.
به نظر شما آقای روحانی می‌تواند این کار را انجام دهد؟
قانون‌اساسی راه را برای همه باز گذاشته و از الان نمی‌توانیم بگوییم فلانی نه یا فلانی بله. انتخابات یک صحنه جدی مبارزات سیاسی است. هر کس می‌تواند از بیت‌المال حفاظت کند و جلوی غارت آن را بگیرد و اقتدار اقتصادی را به کشور هدیه کند، بسم‌الله ، بیاید داخل گود.
آقای روحانی رونق اقتصادی را از کانال سیاست خارجی دنبال می‌کرد، آیا ترامپ می‌تواند این راهبرد آقای روحانی را با چالش‌های جدی مواجه کند؟
هدف ما توسعه اقتصادی است شاید روش‌های ما فرق کند اما تاکتیک‌های اجرای روش‌ها قابل تغییر است. در انتخابات ریاست‌جمهوری هر نامزدی مدل مبتنی بر واقعیت‌ها را برای رسیدن به توسعه اقتصادی ارائه دهد دست بالا را خواهد داشت، بنابراین آمدن ترامپ اثر تعیین‌کنندگی اصلی را بر نوع انتخاب مردم ندارد.