کارگزاران سازندگی فاز جدید سیاست‌ورزی خود را آغاز کرده است. آنها بیش از همیشه فعال شده‌اند. جلسات حزب به‌صورت مستمر برگزار می‌شود و از همه مهم‌تر اینکه آنها می‌خواهند هر طور شده دست بالا را میان اصلاح‌طلبان داشته باشند.

حزب کارگزاران سازندگی خط‌‌مشی «ایجاد یک همگرایی بین اصلاح‌طلبان معتدل و اصولگرایان اصیل» را در دهمین انتخابات مجلس شورای اسلامی دنبال نمی‌کند چون اصلاح‌طلبان فهرست خودشان را خواهند داشت و با اصولگرایان محترم هم برای کسب کرسی‌های بیشتر در مجلس رقابت می‌کنند.
به عبارت بهتر ما و اصولگرایان با هم رقیبیم و توصیه‌مان هم این است که اصولگرایان مانند اصلاح‌طلبان که با هم متحد هستند، با هم متحد باشند و جلوی ورود و حضور افراد تندرو را به فهرست انتخاباتی خود بگیرند تا کسانی را به مجلس بفرستند که نظام را تقویت می‌کنند.
اصولگرایان نباید از نظام برای خودشان خرج کنند بلکه باید خودشان را برای نظام خرج کنند. این توصیه ما به اصولگرایان است. آرایش سیاسی اصلاح‌طلبان هم مشخص و تدبیر و سیاست‌ها برای اجرای این آرایش سیاسی به گروه‌ها ابلاغ شده ‌ و همه گروه‌ها نیز این مساله را تایید کرده‌اند که به صورت مشترک در سراسر کشور کاندیداهای مشترک بدهند.
گرچه آقای عطریانفر، عضو ارشد حزب کارگزاران سازندگی گفته که «آقای لاریجانی را به آقای عارف‌ ترجیح می‌دهیم‌ » اما این نظرات فردی است و در جبهه اصلاحات همه گروه‌ها پذیرفتند و بالطبع حزب کارگزاران نیز قبول دارد که با لیست واحدی در انتخابات شرکت و با دوستان عزیز اصولگرا رقابت کنیم.
یعنی فعلا اصل بر این است که اصولگرایان میانه‌رو هیچ ورودی به لیست نهایی اصلاح‌طلبان نخواهند داشت و اصلاح‌طلبان لیست خودشان و اصولگرایان هم لیست خودشان را در رقابت سیاسی پیش رو اعلام می‌کنند.
البته هنوز افق روشنی پیش رو‌نیست که آیا اصولگرایان می‌توانند مسائل‌شان را با جبهه پایداری حل کنند یا خیر. این کار خیلی سخت است چون پایداری‌ها ‌سرسختند و همین مساله ‌هم حل مسائل را دشوار
می‌کند.
دولت در انتخابات مجلس شورای اسلامی ورود نمی‌کند چون مجری انتخابات است ولی اینکه گفته می‌شود «حزب کارگزاران سازندگی در تعیین روشی که دنبال می‌کند به مثابه بدنه سیاسی دولت است» ‌خیر، این‌طور نیست. ما از دولت حمایت می‌کنیم در واقع جبهه اصلاحات خود را حامی‌ دولت یازدهم می‌داند و شعارش هم در انتخابات تقویت جایگاه حامیان دولت در مجلس آینده است.
پس در پاسخ به این سوال که «آیا کارگزاران در انتخابات مجلس به‌عنوان نماینده رویکرد سیاسی دولت عمل می‌کند؟» می‌گویم کارگزاران به دولت از سایر گروه‌های اصلاح‌طلب نزدیک‌تر است ولی مشی مستقل خواهد داشت.
نسبت مشی انتخاباتی حزب کارگزاران را به اصولگرایان در رقابت سیاسی پیش رو گفتم اما نسبت به اصلاح‌طلبان یادآور می‌شود که یک رقابت درون‌جناحی در اردوگاه اصلاحات خواهیم داشت و هر گروهی تلاش می‌کند سهم بیشتری در پارلمان داشته باشد، ولی نهایتا بعد از یک مرحله رقابت درون‌جناحی قبل از ورود به مرحله انتخابات ما به کاندیداهای واحد می‌رسیم. اینکه مکانیسم انتخاب نامزد یا نامزدهای هر حوزه انتخابیه چه خواهد بود، قرار بر اقتضایی عمل کردن در هر حوزه انتخابیه است.
افراد موثر اجتماعی، حزبی و فرهنگی اصلاح‌طلب جمع می‌شوند و با هم رقابت می‌کنند و نهایتا براساس اقتضائاتی که آن حوزه انتخابیه دارد تصمیم‌گیری می‌شود. مثلا در شهرهای بزرگ ممکن است مکانیسم انتخاب نامزدهای نهایی نظرسنجی باشد و در شهرهای کوچک هیا‌ت‌های داوری تصمیم‌گیری کنند.
بالاخره ما تجربه موفق انتخابات ریاست‌جمهوری سال 92 را داریم؛ آن زمان وقتی منافع ملی را بر منافع گروهی خود‌ ترجیح د‌ادیم پیروز انتخابات شدیم اما اصولگرایان با چندین کاندیدا وارد شدند و پیام خوبی را به جامعه ندادند. امیدوارم از این تجربه سال 92 تمام دوستان اصلاح‌طلب در سراسر کشور برای انتخابات مجلس شورای اسلامی استفاده کنند.
شاید سوال شود که رویکرد نخست اصلاح‌طلبان رقابت با اصولگرایان است و رویکرد دوم چیست و چه زمانی فعال می‌شود؟ که در پاسخ می‌گویم فعلا رویکرد فعلی مصوب این است حالا تا اقتضائات سیاسی چه ایجاب کند. بالاخره تحولات ممکن است ما را وادار کند‌ استراتژی دیگری انتخاب کنیم اما فعلا استراتژی‌مان رویکرد نخست است و الان الزام نداریم‌ استراتژی خودمان را
عوض کنیم.
اما اینکه کارگزاران خود را کجای جریان اصلاحات تعریف می‌کند، در متن جریان قرار دارد یا در محور تصمیم‌گیری است یا یکی از گروه‌ها محسوب می‌شود، می‌گویم؛ ما خدمتگزار همه اصلاح‌طلبان و اصولگرایان میانه‌رو هستیم نه محور. سعی می‌کنیم به وحدت اصلاح‌طلبان کمک کنیم. شعار ما در دوره جدید تمرکز فعالیت روی منافع ملی و اسلامی و وحدت جبهه اصلاحات است.
یک نکته‌ای را که در نقد عملکرد کارگزاران مطرح می‌کنند این است که در انتخابات ریاست‌جمهوری گزینه حمایت از آقای روحانی را حزب کارگزاران سازندگی مطرح کرد و همان نیز اجرا شد و در شورای شهر حمایت از آقای محسن هاشمی را کارگزاران مطرح کرد و اعضای اصلاح‌طلب شورای شهر گزینه حمایت از مهرعلیزاده را کنار گذاشتند و از محسن هاشمی پشتیبانی کردند و همین روند در انتخابات مجلس نیز دنبال می‌شود اما ‌در مقابل این برداشت معتقدم مجموع اصلاح‌طلبان به این جمع‌بندی رسیدند که در انتخاب شهردار تهران از آقای محسن هاشمی حمایت کنند یا مجموع اصلاح‌طلبان به این نتیجه رسیدند که آقای عارف به نفع آقای روحانی کنار برود بنابراین فقط کارگزاران در این تصمیم‌گیری‌ها ایفاگر نقش نبود، بلکه ما هم موثر بودیم اما فقط این حرف ما نبود. شورای مشورتی آقای خاتمی محور این تصمیم‌گیری بود ما هم در آنجا مثل بقیه عضو بودیم.
در مجموع برای ریاست مجلس شورای اسلامی این دفعه دیگران به نفع آقای عارف کنار می‌روند. در واقع این دفعه دیگر‌ نوبت آقای عارف است و در مجلس اگر چهره مطرحی باشد به نفع آقای عارف کنار می‌رود چون آقای عارف سرمایه بزرگی برای جریان اصلاحات است بنابراین همه از او حمایت می‌کنند و این تصمیمی ‌است که تشکیلاتی گرفته شده است.