در دنیای واقعیت ، راهی برای تدوین و اجرای چنین رژیمی از تحریم ها وجود ندارد.

توضیح مثلث آنلاین : بازنشر ترجمه این مقاله به معنای تایید محتویات آن نیست .

بلومبرگ نوشت : دولت آمریکا همچنان اصرار دارد در صورت فریبکاری ایران تحریم ها فورا برقرار می شود که متاسفانه راهی برای تدوین و اجرای چنین رژیمی از تحریم ها وجود ندارد ولی این به معنای آن نیست که دستیابی به توافق اشتباه است.

این پایگاه اینترنتی در تحلیلی به قلم استیون کارتر استاد حقوق در دانشگاه ییل آمریکا نوشت : مخالفان مذاکرات دولت باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا مدتی مدید گفته اند رژیم ایران فریبکاری می کند و فریبکاری خواهد کرد.
پس از گزارش های اخیر مبنی بر اینکه ایران به جای کاهش ذخایر اورانیوم غنی شده خود به افزایش این ذخایر پرداخته است ، حتی حامیان مذاکرات نیز اکنون اذعان دارند که ایران اگر بتواند تقلب می کند.
نویسنده مقاله در ادامه نوشت : من طرفدار چارچوب هسته ای اعلام شده از طرف اوباما نیستم ولی فکر می کنم خوب است توضیحاتی داده شود.من اغلب به دانشجویان خود در درس های قراردادها و اخلاق جنگ، این عقیده منطقی را می گویم که دشمن شما احتمالا تقلب می کند و این به معنی آن نیست که نباید با آن به توافق برسید.
توماس شلینگ و مورتون هالپرین در اثر کلاسیک خود « استراتژی و کنترل تسلیحات » می گویند :« نمی توان فرض کرد توافقی که احتمالاتی از تقلب را باقی می گذارد ،لزوما غیر قابل قبول است یا اینکه تقلب ضرورتا به دستاوردهای استراتژیک مهم منجر می شود.»
به عبارت دیگر ، مسئله این نیست که آیا دشمن شما فریبکاری خواهد کرد. مسئله این است که آیا هزینه تقلب دشمن شما بیشتر از دستاوردهای شما از یک پیمان خواهد بود.برای درک موضوع اجازه دهید موضوع را بر اساس دو فرضیه بررسی کنیم . یک فرضیه که با عقل سلیم مطابقت دارد و حالت دوم که اینطور نیست ولی شاید درست باشد.
فرضیه اول : کشورها اگر بتوانند فریبکاری می کنند ولی وقتی کشوری وارد یک توافق کنترل تسلیحات می شود که رفتاری را ممنوع می کند ، آن کشور قول می دهد اقدامی را که در صورت امضاء نکردن توافق انجام می داد انجام ندهد. به عبارت دیگر ، در نبود توافق ، یک کشور باز هم آنچه یک توافق ممنوع می کند ، انجام خواهد داد. این وضع ، نشان می دهد کشور مورد نظر ما اینطور محاسبه کرده که انجام آن کار به نفعش است.پس تنها تاثیر توافق این است که انجام عملی را دشوارتر ( یعنی پرهزینه تر ) از قبل می کند.هنوز هم تا زمانی که امکان رو شدن دست آن کشور پایین باشد ، باز هم به نفعش است که اقدام ممنوعه را انجام دهد. به عبارت دقیق تر ، یک کشور تا زمانی که دستاوردهای مورد نظرش بیشتر از هزینه تخفیف یافته گرفتار شدن اش باشد ، فریبکاری خواهد کرد.اینها در عمل به چه معنی است ؟ ایران ارزش انجام پژوهش در مورد سلاح های هسته ای را بسیار زیاد می داند. منتقدان چارچوب توافق هسته ای فکر می کنند هزینه تخفیف یافته گرفتار شدن ، اندک است. هزینه کاهش یافته ، تابعی از دو متغیر است. احتمال گرفتار شدن ضرب در هزینه مجازاتی که به اجراء در می آید. اگر احتمال گرفتار شدن پایین باشد ،
مجازات سنگین تفاوت چندانی بوجود نمی آورد و احتمالا بالای گرفتار شدن نیز در صورت اندک بودن مجازات ، تغییری ایجاد نمی کند.
منتقدان معتقدند این چارچوب توافق بدترین احتمالات ممکن را به همراه دارد : احتمال گرفتار شدن کم است و میزان مجازات نیز ناچیز است. اگر حق با این افراد باشد ، پیش بینی اینکه ایران فریبکاری می کند آسان است.
اینکه آیا منتقدان درست می گویند تا حدودی به فرضیه دوم بستگی دارد : برخی اوقات ، فناوری قدرتمندتر راستی آزمایی، احتمال گرفتار شدن متقلب را کاهش می دهد.
این فرضیه جنجالی که افرادی از آن حمایت می کنند ، بر اساس برآوردی از رفتار انسان پیش می رود. شواهد فریبکاری ، مطلق نیست.به ندرت پیش می آید فردی این اطلاعات غیر کد بندی شده را دریافت کند که « خب ، اکنون زمان فریبکاری است.» شواهد پراکنده باید ارزیابی شوند. فناوری نسبتا ضعیف راستی آزمایی ممکن است موجب شود فرد ارزیاب اشکارا مشکوک شود و فناوری نسبتا قوی راستی آزمایی احتمالا فرد ارزیاب را به طور کاذب راضی می کند.
زمانی که فناوری ضعیف باشد ارزیاب ممکن است با خود فکر کند از ظاهر اینهمه سرنخ های جزیی خوشش نمی آید و آن کشور احتمالا دارد فریبکاری می کند.
زمانی که فناوری قوی باشد ، ارزیاب ممکن است تصور کند :« آنها نمی توانند آنقدر احمق باشند که فریبکاری کنند. آنها می دانند که ما می توانیم آنچه انجام می دهند ببینیم.»
به این شکل ما با تحلیلگران مسائل اطلاعاتی روبرو می شویم که به کاخ سفید اطمینان می دهند شواهد روشن در مورد ساخت سایت های موشکی بالستیک با برد متوسط در کوبا در سال 1962 ، واقعیت ندارد.
موضع دولت آمریکا این است که اگر ایران فریبکاری کند ، غرب این موضوع را می فهمد.
این موضع بر اساس فناوری قوی راستی آزمایی و تعبیر صحیح شواهد قرار دارد. در عین حال ، اگر شواهد فریبکاری احتمالا به زیر سئوال برود یا اگر روند مشخص کردن تبعیت احتمالا طولانی و پیچیده باشد ، هزینه فریبکاری کاهش و انگیزه برای این کار افزایش می یابد. به این دلیل است که دولت آمریکا همچنان اصرار دارد در صورت فریبکاری ایران تحریم ها فورا برقرار می شود. متاسفانه ، در دنیای واقعیت ، راهی برای تدوین و اجرای چنین رژیمی از تحریم ها وجود ندارد. در عین حال ، واقعیت این است که این به معنای آن نیست که دستیابی به توافق اشتباه است. در اینجا ، باید دستاوردهای غرب از تبعیت ایران منهای هزینه های فریبکاری احتمالی شود. نبرد واقعی میان دولت آمریکا و منتقدانش این است. این طرفها بر سر مذاکره در برابر جنگ اختلاف ندارند.اختلاف بر سر حساب است.